พี่รหัสขี้เก็ก

~~กรี๊งง~~~(เสียงนาฬิกาปลุก)

วันเสาร์~~~ย๊าาาา นี่ฉันต้องมาตื่นเช้าเวลานี้นี่นะ >[ ]< ฉันตื่นมาพร้อมความเซ็งมหาศาลฉันต้องตื่น 6 โมงเพื่อทำธุระส่วนตัวให้เสร็จก่อนจะ 7 โมง

ก๊อกๆๆๆๆ ~เสียงเคาะประตูรัวๆ~

ฉันมองไปที่นาฬิกา 6.45 ใครมาเคาะแต่เช้านะฉันเดินไปเปิดประตู

“ช้าจังกว่าจะเปิด” (เค้าจะมาเคาะตั้งแต่เช้าเพื่ออออ)

“นี่มันยังไม่ 7 โมงเลยนะพี่ตะวัน”

“เสร็จแล้วใช่ไหมไปกันเลยละกัน”

“สะเสร็จแล้วค่ะ พี่จะพาหมีไปไหนอะคะ”(จะรีบไปไหนของเค้านี่มันยังเช้าอยู่เลยเค้าพาฉันมาที่ลานจอดรถของหอพัก)

“อะใส่ซ่ะ!!” (เค้ายื่นหมวกกันน็อคมาให้พร้อมกับเสื้อคลุมหนัง)

สั่งเก่งจังแต่ฉันก็ทำตามนะ พี่ตะวันขับ Ducati V4 SP เอาจริงๆมันดูแล้วไม่สามารถนั้งได้ 2 คนเลย ที่นั้งก็เล็กมากฉันมองไปที่รถพร้อมกับมองไปทางเค้า แบบจะนั้งยังไงเกิดมาก็ไม่เคยนั้งรถแบบนี้เลยทำไมต้องให้ฉันมานั้งซ้อนท้ายด้วยนะ เค้านั้งค่อมรถรอให้ฉันขึ้นรถ

“อ่าว คุณจะไม่ขึ้นรึไงหรือจะให้ผมอุ้มขึ้น”

“เออมันจะไม่ตกใช่ไหมอะพี่ตะวันหมีกลัวอะ”

“ไม่หรอกเร็วๆลูกหมาเดี๋ยวสาย” (ลูกหมาหรอหึยยย!!!)

สุดท้ายฉันก็ขึ้นมานั้งตลอดทางคือฉันเกร็งมาเพราะกลัวตกฉันจับเสื้อพี่ตะวันไว้จู่ๆเค้าก็มาจับมือฉันให้กอดเอวไว้คงกลัวฉันหล่นแล้วดึงเค้าล้มไปด้วยละสิเค้าขับเข้ามาในหมู่บ้านเดี๋ยวนะนี่เรากำลังไปไหนกัน เค้าจอดหน้าบ้านหลังใหญ่ มีคนมาเปิดประตูให้

“อ่าวคุณตะวันมาแต่เช้าเลย” เสียงคุณลุงที่เปิดประตูบ้านมาทักพี่ตะวัน แล้วมองมาทางฉัน

“สวัสดีครับลุงแม่ละครับ”

“เออสวัสดีค่ะ” (ฉันรีบสวัสดีคุณลุงทันทีที่ลงจากรถ)

“สวัสดีครับ” คุณผู้หญิงอยู่ในครัวครับ

คะคุณ…ผู้หญิงหรอออหืม

“พี่ตะวันเรามาทำอะไรที่นี่หรอคะ” (ฉันกระซิบถามเค้าแบบงงๆ)

“มาเปลี่ยนรถไงคุณนั้งขนาดนั้นขืนขับไปต่อมีหวังตายคู่แน่ๆ”

ฉันเดินตามพี่ตะวันเข้ามาถึงในบ้านมีผู้หญิงหน้าตาใจดีเดินออหมาพร้อมส่งยิ้มมาทางฉัน

“สวัสดีค่ะคุณป้า” (ฉันรีบสวัสดีทันที)

“น่ารักจังลูกแฟนหรอลูกตะวัน” คุณป้าถามขึ้นพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ไม่ใช่ครับแม่!!! นี่น้องรหัสผมพอดีจะไปทำกิจกรรมรับน้องเลยแวะมาเปลี่ยนรถครับ” (พี่ตะวันรีบปฏิเสธแท่ทันที)

“แล้วกินข้าวกันมารึยังลูกแม่ทำกับข้าวเสร็จพอดีเดี๋ยวให้แม่บ้านตั้งโต๊ะเลย”

“คุณหิวไหม” (เค้าหันมาถามฉัน)

“ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ….”~~คร๊อกกก~~

ฉันอุสาบอกว่าไม่หิวแต่ท้องดันมาร้องต่อหน้าทุกคนอีก

“ฮ่าๆๆ หิวสินะลูกท้องมันฟ้องแล้ว” แม่พี่ตะวันแซวขึ้นทันที

“งั้นหมีขอฝากท้องกับคุณป้าด้วยนะคะ แฮ่ๆ”(ฉันรู้สึกเขิลมากเลยฝากท้องกับแม่พี่ตะวันแก้เขิลไป)

“ได้สิลูกมาๆๆ” แม่พี่ตะวันจับมือฉันไปนั้งที่โต๊ะกินข้าวแบบเอ็นดูฉันพอสมควรแหละ

“ไหนคุณบอกไม่หิวไง”

“ก็พี่ลากหมีมาแต่เช้านี่ก็ได้เวลากินข้าวของหมีแล้วนี่หน่า” (ฉันกระซิบพร้อมลืมตัวทำหน้ายู้ใส่เค้าทันทีเค้าก็อมยิ้มเล็กๆใส่)

“พ่อไม่อยู่หรอครับแม่”

“จ้าไปหาเพื่อนนะกลับเย็นๆ”

“เฮ้ยยยตะวันกลับบ้านเป็นด้วยหรอไหนบอกเดือนนี้จะไม่ค่อยได้กลับไงมีรับน้องหนิที่คณะ”

ฉันว่าฉันเคยเห็นพี่คนนี้ที่มหาลัยนะอ่ออออ พี่มิว คณะนิเทศ ของแองจี้ ที่จี้บอกหล่อมากๆฉันมองตาค้างไปเลย

“มาเปลี่ยนรถหน่ะ”

“แล้ววว น้องคนนี้ใครอะอย่าบอกนะว่านี่คือผู้หญิงที่แกจะพามาเปิดตัวกับที่บ้าน”

ห๊าาา~~เปิดตัวอะไรหล่ะเค้าลากฉันมาต่างหากก

“น้องรหัสนะ” (เค้าตอบพี่มิวพร้อมยิ้มมุมปากพี่มิวขยิบตาให้เค้าตอบ)

“สวัสดีครับพี่ชื่อมิวนะ นิเทศปี4 น้องชื่ออะไรเอ่ย?” โอ้ยยยหล่อทั้งบ้านจริงๆ พี่มิวก็ละมุนมากเลย

“สวัสดีค่ะ ชื่อลูกหมีค่ะ” (ฉันตอบคำถามพี่มิวทันที)

“เอาหล่ะเด็กๆทานข้าวได้แล้วกินเลยนะลูก..ลูกหมี”

“ค่ะคุณป้าขอบคุณนะคะ”

เรา 3 คนนั้งกินข้าวจนเสร็จนี่ก็ 9 โมงกว่าแล้วฉันยังไม่ได้ไปไหนเลย ส่วนพี่มิวออกไปหลังจากกินข้าวเสร็จเลย สักพักพี่ตะวันก็ขอตัวกับแม่เพื่อไปข้างนอกกับฉัน

“แม่ครับเดี๋ยวผมขอตัวก่อนนะครับพอดีมีธุระไปกันต่อ”

“อ่ออได้จ้าตะวันวันหลังพาหนูลูกหมีมาอีกน้า” แม่พี่ตะวันพูดขึ้นพร้อมส่งยิ้มมาให้ฉัน

“ครับแม่” (เค้ารีบตอบแม่พร้อมหยิบกุญแจรถเดินออกไป)

“หมีต้องขอบคุณนะคะคุณป้า 😊 อาหารอร่อยมากเลยค่ะหมีไปก่อนนะคะสวัสดีค่ะ”

ฉันบอกลาแม่พี่ตะวันก่อนเดินตามออกมาเค้ากำลังเดินไปที่รถพร้อมบอกให้ฉันขึ้นไปรอบนรถ

“เดี๋ยวคุณไปรอผมในรถก่อนนะ”

เค้าสตาร์รถแล้วให้ฉัันเข้าไปนั้งในรถส่วนเค้าเดินเข้าไปในบ้านอีกรอบสักพักออกมาพร้อมกับถุงกระดาษใส่ของมากมายเค้าเอาไปไว้หลังรถแล้วเราก็ออกมาจากบ้านเค้ากัน

“เออ..คืออพี่ตะวันจะพาหมีไปไหนหรอคะ”

“คุณไม่ต้องรู้หรอกเดี๋ยวถึงแล้วก็รู้เอง”

บางที่ฉันก็คิดนะว่าเค้าจะเก็กไปไหนในเมื่ออยู่กัน 2 คนแบบนี้ ผมๆๆๆๆคุณๆๆๆๆอยู่ได้ พี่รหัสคนอื่นไม่เห็นเป็นแบบนี้เลยบางทีก็เย็นชาชะมัด ฉันนั้งมาสักพักเริ่มรู้สึกได้ว่าง่วงมาก อาจจะเพราะตื่นเช้าด้วยมั้งและยังมานั้งในรถที่แอร์เย็นๆ เงียบๆแบบนี้ ฉันหยิบหูฟังขึ้นมาฟังเพลง รู้ตัวอีกทีก็ถึงแล้วเสียงคลื่นทะเลปลุกฉันตื่นขึ้นมา หันไปฉันก็ไม่เจอคนที่พามาได้ยินแต่เสียงคลื่น

“ตื่นแล้วหรอ?” (เสียงพี่ตะวันถามฉันอยู่ด้านหลังรถ)

“พี่พาหมีมาที่นี่ทำไมหรอ?”

“พามารับน้องรหัสไง…”

“ระ..ระ..รับน้องหรอเดี๋ยวนะเราต้องมาถึงนี่เลยหรอคะ”

“คุณถามเยอะจังผมพามาก็คือพามาสิลงมาได้แล้ว”

เค้าอยู่ด้านหลังรถฉันเดินลงไปจากรถ หืมมมฉันถึงกับตาวาวขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่เค้าเตรียมไว้เค้าจัดโต๊ะที่บนโต๊ะมีทั้งอาหารทั้งขนมนี่อะไรเนี่ยมันน่ากินมากๆเลย ฉันจึงอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปไว้~~แชะ~~!!

“นี่คุณทำอะไร!!” (เค้าทำท่าตกใจเมื่อเห็นฉันถ่ายรูป)

“กะกะก็..ถ่ายรูปไงคะมันสวยนี่หน่าแล้วทำไมพี่ต้องจัดไว้ด้วย” (ฉันถามแบบงงๆ)

“ก็รับน้องรหัสไง”

“ห๊าา!! นี่ต้องขนาดนี้เลยหรอคะ”

“ทำไม?? ไม่ชอบหรอ”

“ก็ชอบค่ะดูน่ากินดีแต่เอาจริงๆพี่พาหมีไปกินข้าวธรรมดาก็ได้ไม่เห็นต้องรำบากพามาเลย”

“อย่างที่ผมบอกผมไม่ค่อยมีเวลาให้น้องรหัสเท่าไหร่ แต่นี่คือสิ่งเดียวที่ทำให้ได้ละขออย่างเดียว รูปที่ถ่ายอย่าโพสต์จนกว่าจะรับน้องเสร็จ ผมขอแค่นี้แหละ”

เอิ่มมมฉันเกือบลงรูปในสตอรี่ไปแล้วนะมะกี่แต่ตกใจเสียงดุเค้าก่อน เฮ้ออการมีพี่รหัสเป็นเฮ็ดว๊ากนี่รำบากจริงๆ เลยชีวิตฉัน

“อืมมมได้ค่ะหมีจะไม่ลงจนกว่าจะรับน้องเสร็จละกันเอาจริงๆถึงวันนั้นคงลืมลงไปแล้วแหละฮ่าๆ”

ฉันพูดขึ้นพร้อมหัวเราะขึ้นมาเค้าได้แต่มองแล้วยิ้มมุมปาก เอาจริงๆฉันว่าเค้าก็มีมุมน่ารักนะเวลายิ้มมุมปากดูรวมๆแล้วมีเสน่ห์จริงๆเห้อออ