แฟนเก่า

หลังจากกลับมาจากทะเลเราก็กลับมาที่หอกันตอนนี้ก็ 4 ทุ่มกว่า

“อาทิตย์นี้อาทิตย์สุดท้ายที่รับน้องนะหวังว่าผมจะไม่เห็นที่ร้านเหล้านะ”

“อะอ่ออค่ะ…เออพี่คะแล้วพี่รับหมีเป็นน้องรหัสแล้วใช่ไหมคะ?” (ฉันถามเค้าขึ้นมาก่อนที่เราจะแยกย้ายกัน)

“อื้มรับ…แล้วไปพักผ่อนได้แล้ว”

เค้าตอบพร้อมกับไล่ฉันให้ไปพักผ่อน ฉันเดินเข้ามาในหอก่อนจะแวะเข้าร้านสะดวกซื้อ เพื่อหาซื้อของไว้กินเพราะพรุ้งนนี้วันอาทิตย์ ฉันขี้เกียจตื่นเช้า

“อ่าววยังไม่เลิกงานหรอภัทร?”

“วันนี้กะดึกนะพรุ้งนี้วันหยุดเลยอยากนอนเต็มวันหน่อย”

“อ่ออ โอเคซื้อของแปป”

เหมือนเช่นเคยฉันซื้อของฉันเสร็จก็อดไม่ได้ที่จะซื้อน้ำวิตามินให้ภัทรไม่ได้เพื่อนที่ดีอะเนอะ เห็นทำงานหนักทุกวันไหนจะเรียนอีก จนบางทีก็คิดว่าฉันเป็นเพื่อนอะไรที่ช่วยได้ก็ต้องช่วยกันไปสวยเนอะฉันเนี่ย

ตืดๆ~~ๆ~~

ริน: แกว่างป่าววันนี้ฉันว่าจะชวนไปเที่ยวอ่า

ลูกหมี: เออออพอดีไม่ว่างอะฉันขอตัวนะวันนี้ขอพักนะริน

ริน: อะไรแกไม่เคยปฏิเสธฉันเลยนะหมีทำไมวันนี้ไม่ไป

ลูกหมี: แกก็รู้ว่าที่คณะไม่ให้ปี1 ไปร้านเหล้าอะ ขี้เกียจโดนลงโทษอะ

ริน: แต่ฉันมาที่อื่นที่ไม่ใช่หน้ามอ. ไงแกมากะพี่เข้มมีพี่ตะวันด้วยนะ

ลูกหมี: ยิ่งไม่น่าไปเลยแกไปเถอะอย่าเมามากก็พอนะดูแลตัวเองดีๆด้วย

ริน: โหยยยโอเคค่าาแม่

ลูกหมี: เออองั้นฉันว่างละนะ

จริงๆก็อยากไปแหละแต่ขี้เกียจโดนสายตาเพชรฆาตของพี่ตะวันคนอะไรเวลาดุน่ากลัวชะมัด

ติ้งๆๆๆๆ (เสียงLineดังขึ้น)

ยัยรินส่งรูปมาอวดฉันไม่หยุดจ้าาและ1 ในนั้นอีจี้ก็ไปกะเค้าด้วย

ริน: ไงแกอยากมาไหมอิจี้มาด้วยนะ😂

ลูกหมี: พอเถอะแกเล้ายังไงก็ไม่ได้ผลจ่ะนอนละนะ

ริน: เดี๋ยวดิ..ฉันมีอะไรให้ดูอีกอันแกเห็นละต้องอึ้งแน่

รินส่งรูปชายหญิงนั้งคลอเคลียกันอยู่มาพอรูป2เท่านั้นฉันก็รู้เลย

ลูกหมี: พี่ตะวันนิ (คนอะไรไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย)

ริน: ใช่พี่แกมากะเด็กคณะนิเทศคนอะไรควงไม่ซ้ำหน้าเลยแต่เค้าก็เก็กดีนะ

ลูกหมี: ช่างเค้าเถอะแก ว่าแต่แกไม่โดนว่าหรอ

ริน: ไม่นะเค้าบอกนี่ไม่ใช่หน้ามอ.

ลูกหมี: ห๊าาาา!!! ก็คือกฏสร้างเฉพาะหน้ามอ.หรอ

ริน: ก็เอออะดิพี่เข้มก็บอกมาแบบนั้นฉันก็บอกแกแล้วนะ พี่รหัสแกไม่บอกหรอ

ลูกหมี: ไม่นะห้ามอย่างเดียวแต่ตัวเองไปสนุกเฉย

ริน: แล้วเอาไงมาไหมทองหล่อเองนี่ก็เพิ่งถึงกันถ้ามาจะได้ไปรอข้างหน้ากะอิจี้

ลูกหมี: งั้นนไปดิรอไร (ฉันรีบลุกขึ้นจากเตียงละเปลี่ยนชุดทันที)

พอลงลงมาจากตึกก็มาเจอพี่เอมที่กำลังมาหาภัทรสองคนนี้ต้องมีซัมติงกันแน่ๆเลย

“อ่าวววหมีไปไหนเนี่ยแต่งตัวสวยเชี่ยว”

“ไปหาเพื่อนค่ะ พี่เอม”

“อย่าบอกนะว่าหน้ามอ.?”

“โนค่ะพี่หมีรู้ละว่ากฏห้ามแค่หน้ามอ.5555”

“อ่าวไอตะวันไม่ได้บอกหรอว่ากฏมันใช้เฉพาะหน้ามอ.”

“ไม่เลยค่ะบอกแต่ว่าห้ามไปหมีว่าพี่รหัสหมีไม่ใส่ใจน้องรหัสเหมือนพี่คนอื่นเลย”

“เอาหน่ามันเป็นพี่ว๊ากเนอะต้องวางฟรอมเยอะแหละ รอหมดรับน้องเดี๋ยวมันก็ดีกว่านี้ฮ่าๆ ไปๆๆเดี๋ยวจะดึกมัวแต่มาคุยกะพี่”

“งั้นหมีขอตัวก่อนนะคะ”

ฉันเดินออกมาขึ้นแท็กซี่หน้าซอยเพื่อไปหาเพื่อนๆทันทีพอละก็มาถึงอย่างรวดเร็ว

“ไงงน้องหมีไหนบอกไม่มาไงหืมมเซ็กซี่นะเนี่ยวันนี้” พี่เข้มแซวฉันทันทีที่เจอ

“ไอพี่เข้มคะเพื่อนรินเนอะ”

“ก็ไม่มีใครบอกว่ากฏเฉพาะหน้ามอ.อ่่่าา”

“มาๆเลยแกฉันมีโต๊ะละจี้เฝ้าอยู่”

อีหมี~~~~เสียอิจี้ตะโกนมาทางฉันจนโตะข้างๆหันมามอง

“หูยย..มึงดูน้องคนนั้นดิน่ารักว่ะ”

“หืมมมหุ่นดีว่ะ”

ใช่ค่ะผู้ชายในร้านต่างพากันหันมามองฉันเพราะเสียงจี้ และด้วยการแต่ตัวของฉันนั้นเดรสดำเข้ารูปผ่าข้างผมสลวยสวยงามแต่ฉันใส่เสื้อคุมนะจ๊ะ

ฉันรู้สึกอายทันทีเลยรีบเดินไปที่โต๊ะ

“อิจี้จะตะโกนทำไมฉันอายเว้ย >\\<“

“หมีฉันว่าแกฮอตมากนะเห็นหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มองกันเต็มฮ่าๆ”

“จริงแต่รินก็ไม่น้อยนะถ้าไอโต๊ะนั้นยังมองไม่หยุดพี่จะลุกไปเคลียร์ละนะ”

“เวอร์น่าพี่เข้ม รินว่าเค้าแค่มองแหละ”

“เอ้าๆๆพอๆๆอย่ามาหวานจ่ะมาๆดื่มๆๆนี่ของหล่อนจ่ะอิหมีละนี่ก็ของสองคนนี่จ่ะ”

หลังจากนั้งไปสักพักฉันก็เริ่มรู้สึกสึกมึนๆได้ที่ฉันกะจี้เต้นกันอยู่2คน จู่ๆก็มีผู้ชายคนนึงเดินเข้ามา

“ขอเบอร์ได้ไหมครับ”

“เราหรอ???” จี้ถามขึ้นทันที

“เพื่อนเธอต่างหาก”

“เอออมีแฟนแล้วค่าาา” ฉันรีบตอบทันทีว่ามีแฟนแล้วเพราะไม่อยากให้ใครมาจีบบ

“อิหมี!!! มึงมีแฟนแล้วหรอ”

“ไม่เป็นไรครับ”

“มึงก็รู้กูไม่ชอบให้เบอร์ใครในที่แบบนี้อ่า”

“มึงๆนั้นพี่รหัสมึงป่ะ(จี้ชี้ไปที่โต๊ะข้างหน้าฉัน)”

“อืมมมใช่จ่ะ”

“แซ่บเหมือนกันเนอะ”

เหมือนคนโต๊ะนั้นจะรู้เค้าหันหน้ามาทางพวกฉันก่อนที่จะจ้องมาทางฉันแต่สายตาเค้าดูไม่พอใจอะไรสักอย่าง

“มึงไม่น่าไปมองเลยจี้เค้าหันมาเลย”

“เค้าไม่หยุมหัวมึงหรอกค่ะหมี”

“ไปห้องน้ำก่อนนะ”

“ไปถูกไหมพาไปไหมอิพี่เข้มมันไปโต๊ะนู้นละ” (โต๊ะพี่ตะวันและเพื่อนๆ)

“ไม่เป็นไรไปถูกๆแกอยู่นี่แหละ”

ฟุบบบ~~โอ้ยย

ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมากกระชากแขนฉันเข้ามาที่มุมร้านก่อนจะหันไปดู

“พี่ปริญ!!!!”

พี่ปริญคือแฟนเก่าฉันที่เลิกกันไปได้4 เดือนกว่า หลังจากนั้นเราก็ไม่เจอกันจนมาถึงตอนนี้

“หมีมากับใคร!!”

“มากับเพื่อนๆค่ะ ปล่อยหมีค่ะเจ็บ”

“เรากลับมาเหมือนเดิมนะหมีพี่ขอโทษพี่เลิกกับเค้าแล้ว”

“พี่เมามากแล้วกลับไปเถอะค่ะ”

“ไม่อะหมี…หมีกลับมาคบกับพี่นะ”

“โอ้ยพี่ปริญหมีเจ็บ!!!ปล่อยหมีนะ”

พี่ปริญดึงฉันเข้าไปกอดฉันไว้แน่นจนฉันรู้สึกหายใจไม่ออกและเจ็บแขนจนร้องให้ออกมา

“เห้ย!!!จะทำอะไร” ฟุบบบ!!

ฉันหันไปมองภาพตรงหน้าคือพี่ปริญร่วงลงไปกับพื้นคนที่ทำให้เค้าร่วงไม่ใช่ใครที่ไหนพี่รหัสฉันเองพี่ปริญลุกขึ้นมาต่อยพี่ตะวันกลับและโชคดีที่พี่เข้มและจี้รีบตามมาดู

“มึงจะทำอะไรๆ” พี่ตะวันกระชากคอเสื้อพี่ปริญก่อนจะถามย้ำซ้ำๆ

“แล้วมึงเสือกอะไรแฟนเค้าคุยกัน”

พี่ตะวันหันมาทางฉันทันทีพอได้ยินที่พี่ปริญพูดขึ้นมา

“คะ คะ ใครแฟนพี่!!! เราเลิกกันไปนานแล้วนะพี่อย่ามาทำตัวแบบนี้”

(ฉันรีบสสวนขึ้นมาทันทีก็ที่จี้จะช่วยเสริมต่อ)

“พี่เลิกยุ่งกะหมีมันเหอะ!! ที่ทำร้ายมันทั้งร่างกายทั้งจิตใจมากี่รอบแล้วพี่สงสารเพื่อจี้บ้างเหอะ”

“ไม่ใช่เรื่องของมึงจี้!!”

“หยุด!!! พอสักทีเหอะหมีจะไม่กลับไปทนกับคนแบบพี่อีกแล้วพี่ดูสิ่งสุดท้ายที่พี่ทำกับหมีนะ!!!”

ฉันเปิดรอยแผลเป็นที่หัวให้เค้าดูและนี่คือแผลที่เค้าผลักฉันไปชนกับขอบโต๊ะจนต้องเย็บถึง15เข็มทุกวันนี้มันยังอยู่กับฉันตลอดเวลามันทำให้ฉันเลิกกับเค้ามาถึงทุกวันนี้เค้าใช้กำลังกับฉันหลายครั้งแต่ด้วยความรักฉันก็ให้อภัยมาตลอดจนครั้งสุดท้ายเค้าเลือกคนอื่นพร้อมกับทิ้งแผลนี้ไว้กับฉันจนจี้ต้องเรียกสติฉันให้กลับมารักตัวเองมากขึ้นฉันเลยตัดเค้าออกจากชีวิตได้ทันที

“พี่ไม่ได้ตั้งใจหมีพี่ขอโทษให้โอกาสพี่นะ” พี่ปริญรีบหันมาขอโทษฉันหลังจากเห็นสิ่งที่เค้าทำเค้าดูตกใจมาก

“พี่ไปซะ!!! หมีไม่อยากเห็นหน้าพี่อีกแล้ว” (ฉันไล่เค้าพร้อมร้องให้ออกมามันอาจจะเพราะฉันเสียใจกับสิ่งที่เค้าทำมากแล้วเค้ายังมีหน้ากลับมาขอโอกาสอีก

พี่ปริญพยายามเดินเข้ามาใกล้ฉันแต่ฉันรีบไปหลบอยู่หลังพี่ตะวันทันที

“หมีฟังพี่ก่อ….”

“มึงไปสักทีเหอะเสียเวลากินเกล้าพวกกูเค้าไม่กลับมึงก็ไปเหอะมีศักดิ์ศรีหน่อยสิวะ” พี่ตะวันพูดพร้อมชี้หน้าไปที่พี่ปริญ

“พวกมึงอะ..มาเอาเพื่อนมึงไปเลยนะก่อนพวกกูจะทนไม่ไหว!!” พี่เข้มตะโกนเรียกเพื่อนพี่ปริญให้มาเอาพี่ปริญกลับไป

เหตุการณ์เหมือนจะสงบขึ้นฉันกลับมาที่โต๊ะ พี่ปริญส่งข้อความมาอีกรอบ

“พี่ไม่ยอมปล่อยหมีไปง่ายๆหรอก”

ฉันส่งให้จี้ดูกับรินทันทีเอาจริงๆมันไม่ได้กลัวอะไรหรอกแต่รำคาญมากกว่า

“ช่างมันมึงมากินให้เมาไปเลยจะได้สบายใจ” จี้ส่งแก้วให้ฉัน

“คนอะไรเลวได้ขนาดนี้ยังมีหน้ามาขอโอกาสอีกเอ้ามึงชนนนนน~~” รินยกแก้วมาชนกับฉัน

ฉันไม่รู้ว่าฉันกินไปกี่แก้วแต่การได้กินเข้าไปเยอะๆมันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมามากเลย

“แม่งงง~~นี่กะว่าจะไม่ต้องเจอแล้วน้าาวันอะไรเนี่ยยย”

“หมีมึงเมามากละนะกลับไหมมึงงง” จี้ถามขึ้นมา

“โนจ้าาาไม่มาววววเนอะ มาๆๆๆชนๆๆๆ”

“มึงก็ไปให้มันกินเยอะเลยแล้วเอาไงละเนี่ยละมึงดูนู้นไอพี่เข้มก็เมาฉันต้องพากลับหออีก มึงเอาไงดีจี้”

“แท็กซี่ไงมึงปะๆๆๆกลับเหอะพี่เข้มให้พี่ตะวันไปส่งไหมอะริน”

“เออๆเดี๋ยวไปบอกพี่ตะวันก่อน”

“ม่ายยยกลับซี่กูยังไม่มาวววเลย มึงกูเสียใจอยู่เลยกูเจ็บที่ใจเจ็บที่หัวด้วย” (ฉันชี้ไปที่หัวทันที)

“เออกูรู้มึงๆ เดี๋ยวกลับไปนอนเนอะค่อยมาใหม่”

“มาใหม่จริงๆน้าาาจี้เพื่อนร๊ากกก”