อาทิตย์ที่2ของรับน้อง

กลุ่มไลน์รับน้อง

ลูกหมี : ฉันเจอพี่รหัสแล้วนะ

ริน: ดีอ่าาใครอะฉันยังไม่เจอเลย

ภัทร: ใครหรอหมี

ลูกหมี: ประธานพี่ว๊าก...พี่ตะวัน

เข้ม: ทำไมเหมือนไม่ดอเคหล่ะหมี ไอตะวันไม่น่ากลัวขนาดนั้นหรอก

ลูกหมี: เดี๋ยวนะ เราควรลบพี่เข้มออกจากกลุ่มไหมนะ

เข้ม: โห่วววหมีใจเย็นๆอย่าลบพี่ออกเลยอยู่ด้วยกันมาหาลายวัน @ริน ช่วยพี่ด้วย

ริน: ลบเลยแกหมี ไม่ช่วยค่ะพี่ไม่ได้เป็นเพื่อนพวกรินซะหน่อย

ลูกหมี: ไปคุยกัน 2 คนนะรินกะพี่เข้ม

เข้ม: โอเคๆแต่พี่ขอเก็บไลน์ทุกคนไว้นะ

ทุกคน: โอเคค่า ,โอเคครับ

“น้องๆคะวันนี้เป็นอาทิตย์ที่ 2 แล้วน้าา เจอพี่ๆรหัสกันรึยังเอ่ย อย่าลืมนะเจอแล้วต้องรีบไปตื้อเลยนะให้เค้ารับเราให้ได้นะ จบการรับน้องแล้วเดี๋ยวมีการมอบเกียร์ให้น้องๆนะคะ พี่รหัสจะเป็นคนมอบน้า”

รุ่นพี่ประกาศกร้าวว่าต้องให้พี่รหัสรับเป็นน้องรหัสก่อนแล้วพี่ตะวันจะรับฉันตอนไหนเนี่ยกิจกรรมเริ่มขึ้นไปเรี่อยๆ จู่ๆพวกพี่ว๊ากก็เดินเข้า

“เด็กปี 1 ทุกคนพวกคุณรู้ไหมว่าตอนนี้พวกคุณอยู่ในฐานะอะไร!!!!” (พี่ตะวันพูดอย่างเสียงเข้ม)

“เมื่อวานพวกพี่เห็นเด็กคณะเราหลายคนไปร้านเหล้าเอาจริงๆพวกคุณสามารถกินได้แต่…ในขณะที่ยังรับน้องไม่จบผมคิดว่าพวกคุณไม่ควรเข้าไป” (พี่ว๊ากอีกคนพูดขึ้น)

“ที่พวกผมห้ามไม่ใช่เพราะกร่างแต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นในช่วงนี้มันจะเสียต่อการรับน้องของคณะไปด้วยหวังว่าพวกคุณทุกคนจะเข้าใจ!! เข้าใจกันไหมครับ!!!”(พี่ตะวันตะโกนถามทุกคน)

“เข้าใจค่ะ!! เข้าใจครับ!!”

“หวังว่าผมจะไม่เห็นเด็กปี 1 คณะเราไปนั้งซดเบียร์ทาว์นเวอร์นะครับ!!” (พี่ตะวันพูดเสริมก่อนจะหันหน้ามาทำหน้าดุใส่ฉัน ฉันรีบก้มหน้าทันที)

“หมี…พี่ตะวันจ้องแกอย่างน่ากลัวเลยว่ะ” (รินกระซิปเบาๆ)

“แกไม่ต้องย้ำฉันเห็น” (ฉันก้มหน้าพูดกับยัยริน)

“วันนี้พวกพี่จะปล่อยไวนะคะน้องๆให้ไปหาพี่รหัสถ้ายังนั้นวันนี้ขอปล่อยเลยค่ะ”

เด็กปี 1 พากันดีใจที่ได้ปล่อยไว ส่วนฉันต้องไปหาพี่รหัสตัวเองเพื่อให้เค้ารับฉันเป็นน้องรหัส

“น้องลูกหมาเอ้ยยลูกหมี” เสียงผู้หญิงเรียกฉัน

“อ่าวสวัสดีค่ะพี่เอม มีอะไรรึป่าวคะ”

“เจอพี่รหัสยังจ๊ะ” (พี่เอมถามขึ้น)

“เจอแล้วค่ะพี่ตะวัน” (ฉันพูดพร้อมทำเสียงเศร้าๆ)

“เป็นอะไรไปตะวันมันไม่กัดหรอก เพื่อนพี่พี่รู้ดีฮ่าๆๆ (พี่เอมหัวเราะที่ฉันกลัวพี่ตะวัน) เอออเดี๋ยวพี่ไปหาภัทรก่อนนะขานั้นอะเงียบเหลือเกิน”

“อ่อๆค่ะพี่เอม”

ฉันแยกกับพี่เอมแต่ตอนนี้ยัยรินมันไปไหนดีกว่าหลังจากปล่อยกิจกรรมก็หายไปเลย

“น้องหมี….”

“อ่าววววพี่เข้มมีอะไรคะไม่ชินเลยเรียกพี่เข้ม”

“ฮ่าๆเอาหน่าา เออเห็นรินไหมพี่นัดรินไปซื้อของหน่ะ”

“นั่นสิไม่รู้มันหายไปไห…”

“ยัยหมี….”(ฉันยังพูดไม่ทันจบเสียงรินดังขึ้นข้างหลังฉัน)

“พร้อมยังรวยรินของพี่” (ดูจาก 100 เมตรก็รู้ว่า 2 คนนี้กำลังจีบกัน)

“ของพี่อะไรเล่าาาา” (รินบิดตัวเขิลไปมาให้กับพี่เข้ม)

“แกกะพี่เข้มมันยังไงง” (ฉันกระซิบข้างหูริน)

“ก็ดูๆกันอยู่อ่าา” (นั้นไงงงงงง)

“ตั้งแต่เมื่อไหร่!!!” (ฉันตกใจในคำตอบของรินทันที)

“แฮ่ๆ ศุกร์ที่แล้วหลังจากกินข้าวร้านเฮียตงไง 😅 ตอนนั้นเค้ายังเป็นไอเข้มอยู่ เค้าบอกว่าลองคุยกันไหมฉันว่าไม่เสียหาอะไรเลยลองคุยดูนะ…ไปก่อนนะ” (พอพูดเสร็จรินก็เดินไปหาพี่เข้มทันที)

เจริญจ้าา!!ล่าสุดคือโดนเพื่อเทแล้วเอาไงดีละทีนี้ใครจะไปเป็นเพื่อนฉันหล่ะฉันหันไปมองพี่ตะวันนั้งอยู่ที่ม้าหินกับกลุ่มเพื่อนๆ มันยิ่งทำให้ฉันไม่กล้าเข้าไป สักพักเค้าลุกออกมาแล้วเดินไปหลังตึก นี่แหละโอกาสของฉันแล้ว สู้สิวะอิหมี!!!

ฉันเดินตามเข้าไปหลังตึกคณะ

“หื้มมม เดี๋ยวคนเห็นตะวันใจเย็นๆ” (สะสะเสียงอะไรใครทำไรกัน)

ฉันเดินเข้าไปเห็นผู้หญิงกะพี่ตะวันกำลังหึ้ยยยยไม่น่าเข้ามาเลยฉัน ฉันพยายามก้าวถอยหลังจะหวะถอยออกมาดันเหยียบขวดน้ำ ~~แกร็บบบ~ ไอบ้าเอ้ยนี่มันจะหวะละครไทยเลยนะ 2 คนนั้นหันมามองตามเสียงใช่ค่ะฉันยืนทำตาปริบๆแบบทำตัวไม่ถูก ผู้หญิงคนนั้นหันมามองฉันแบบไม่พอใจส่วนผู้ชายก็ไล่ให้ผู้หญิงออกไปก่อน และฉันก็กำลังจะหันหลังเดินออกไป

“จะรีบไปไหน??? มาทำอะไรแถวนี้”

“เอออคือเออหมีเห็นพี่เดินออกมาคนเดียวไม่คิดว่ามีคนรออยู่อะค่ะ จะมาถามเรื่องพี่รหัสว่าาาพี่จะให้หมีทำอะไรถึงจะรับเป็นน้องรหัสอะค่ะ” (ฉันตอบเค้าไปเป็นชุด)

พี่ตะวันค่อยเดินมาที่ฉันฉันถอยหลังจนไปติดกำกำแพงตึก

“ทำอะไรดีน้าา” (เค้าเอามือมาจับผมฉัน)

“เออคือ พี่ตะวันน” (ฉันเริ่มเสียงสั่นอาจจะเพราะตกใจ และกลัวเค้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว)

ฉันค่อยๆแทรกตัวออกจากเค้าแล้วยื่นห่างออกมาเค้ายิ้มมุมปากเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“เอาเบอร์คุณมา ไลน์ด้วยเดี๋ยวผมบอกคุณอีกที”

ฉันจำใจต้องให้ในสิ่งที่เค้าขอไปเพราะกลัวไม่ได้รุ่นนี่แหละ แต่เอาเหอะยังไงเค้าก็พี่รหัสคงไม่คิดไม่ดีกะน้องรหัสหรอกหลังจากให้เสร็จฉันก็รีบขอตัวออกมาทันที

เย็นวันนั้นฉันรีบกลับห้องทันทีเพราะกลัวเจอเหมือนเมื่อวานละอีกอย่างวันนี้เพื่อนๆฉันก็เงียบหายกันหมดแองจี้ไปปาร์ตี้กับเพื่อนที่คณะ ส่วนรินรายนั้นไม่ต้องพูดถึงอยู่กับพี่รหัสเช่นกัน ก็จะมีภัทรนายนั้นก็เงียบเกินถามคำตอบคำดีอย่างหลังๆเริ่มคุยกันมากขึ้นฉันเพิ่งรู้ว่าภัทรทำงานพาร์ทไทม์ที่ซุปเปอร์ใต้ตึกฉันว่าละทำไมรีบกลับทุกเย็นเลยฉันเดินเข้ามาซื้อของที่ซุปเปอร์เจอภัทรกำลังเป็นแคชเชียร์พอดี

“ภัทรกินข้าวยัง?”

“เรียบร้อยแล้วหมีหล่ะไปไหนเนี่ย”

“มาซื้อของไปกินที่ห้องอะวันนี้โดนเทเซ็งเลย”

“ดีแล้วกลับหอไวๆไม่อันตรายเดี๋ยวนี้มีพวกติดยามาเดินหน้าหอบ่อยๆระวังด้วยหล่ะ”

“จ้าาา อะนี่ทั้งหมดเท่าไหร่” (ฉันหยิบของมาจ่ายเงินที่ภัทร)

“ทั้งหมด 450 บาท”

“โอเคนี่จ้าาา..ละนี่อันนี้หมีเลี้ยงวิตามินซีดีต่อร่างกายฮ่าๆ” (ฉันยื่นวิตตามินซีให้ภัทรไป 1 ขวด)

“ขอบคุณนะหมี”

“โอเคคไปละวันจันทร์เจอกัน”

ฉันถือของขึ้นมาที่หอก็อดไม่ได้ที่จะเผือกพี่ห้องตรงข้ามหืมวันนี้มีรองเท้าส้นสูงวางไว้หน้าห้องด้วยส่งสัยคนนั้นแน่เลยฉันรียหากุญแจเปิดห้องทันทีเพราะได้ยินเสียงประตูห้องเค้ากำลังจะเปิด

~แกร็ก~~

เวรเอ้ยย! เปิดไม่ทันฉันถือของแล้วหันหน้าเข้าประตูเพราะไม่อยากหันไปมอง

“เจอกันวันจันทร์นะคะตะวัน” เสียงหวานๆของผู้หญิงคนนั้นอยู่ข้างหลังฉัน

“ลูกหมา! ทำไรอะ” (ลูกหมาบ้านแกสิ)

“กำลังจะเข้าห้องไงคะ”

“มาผมช่วยคุณเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่หมีเปิดได้..ย๊าาา!!” (พูดเสร็จอิถุงใส่ของก็ตูดรั่วทันทีนี่มันอะไรเนีย)

พี่ตะวันช่วยฉันเก็บของขึ้นมาพอประตูเปิดได้ฉันก็รีบเอาของไปวางทีโต๊ะและรีบจะออกมาเอาของที่เค้าแต่ไม่ทันเค้ามายืนอยู่ในห้องฉันละ

“ขอบคุณนะคะพี่ตะวันเออออกเลยไหมคะพอดีหมีจะปิดประตูแล้ว”

“รีบหรอคนช่วยเก็บของมาคุณไล่ผมแบบนี้เลยหรอลูกหมา”

“คือพี่คะชื่อลูกหมีคะแต่ถ้าเรียกไม่ถนัดเรียกหมีเฉยๆก็ได้ แต่ไม่เอาลูกหมาได้ไหม (ฉันบอกเค้าเป็นชุด)

“ไม่อะผมจะเรียกว่าลูกหมาน่ารักดี ผมไปละ” (พูดกวนประสาทเสร็จเค้าก็ออกไปทันที)

ฉันกินข้าวอาบน้ำเสร็จกำลังจะนอนเสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นมาทันที