พี่รหัสชิบะ

line

ลูกหมี: รินไปหาอะไรกินกันไหม ไปกะจี้

ริน: วันนี้ไม่ว่างอ่า

ลูกหมี: เดี๋ยวนะแกเนี่ยนะ ไม่ว่างกับพวกฉัน

ริน: ขอโทษนะแกพอดีฉันออกมากับพี่หรัสอ่า

ลูกหมี: ละบอกว่าไม่ได้จีบกันคือยังไงงงง

ริน:ป่าวนะ

ลูกหมี: เอออแค่นี้แหละยังไงมาเล่าให้ฟังด้วย

“ไอรินไม่น่ามามันไปกินข้าวกับพี่เข้ม” (ลูกหมี)

“พี่เข้ม?” (จี้มองแบบงงฉันจึงอธิบายใครฟังว่าพี่เข้มอะคือพี่เนียนของคณะ)

“โอ้ยยยดีจังมีพี่เนียนหล่อแบบนี้พาไปกินข้าวแต่พี่เข้มเอาจริงก็หล่อนะแกดูเข้มสมชื่อเลย” (แองจี้ดูสรรเสริญพี่เข้มแบบไม่หยุด)

“พอก่อนนะเพื่อนไปวันนี้ไปไหนดี”

“ไปร้านหน้าม. ไหมมีร้านเหล้าเปิดใหม่อยากไปป” (จี้อ้อนวอนสุดฤทธิ์)

“ละพรุ่งนี้ต้องไปเรียนนะแก”

“นิดๆหน่อยๆหน่าหมี”

แองจี้พาฉันเข้ามาที่ร้านมันเป็นกึ้งร้านอาหารโชคดีที่ยังมีข้าวกินจี้สั่งเบียร์มากินเรากินไปได้สักพักจี้มันก็เอยปากขึ้นมา

“หมีฉันนั้งสังเกตมานานแล้วผู้ชายโต๊ะนั้นมองแกไม่ละสายตาเหมือนจะกินแกเลย”

จี้พูดจบฉันเลยหันไปดูเอิ่มมม!!! นั้นมันประธานพี่ว๊ากนี่หว่า

“แก..นั้นมันประธานพี่ว๊ากคณะฉันว่ะ” (ฉันพูดไปเอามือบังหน้าไปอะไรจะซวยขนานี้)

“คณะแกมีแต่คนหล่อๆเซอๆเยอะจังฉันชักจะชอบแล้วสิ”

แต่ฉันไม่ชอบเลยสายตาเค้ามองแบบพร้อมหยุมหัวฉันมากแต่เค้าจะว่าฉันไม่ได้นะนี่ไม่ใช่เวลารับน้องมันคือเวลาส่วนตัวเอาไงดีห่ะยัยหมีเอ้ยยยฉันเลยรีบบอกจี้ว่าให้เรารีบกลับ

“แกไปกันยังฉันอิ่มละเริ่มไม่สนุกเลยอ่ะมันเหมือนมีพลังงานบางอย่างอยู่ข้างหลังเลย”

“ฉันว่าเค้าสนใจหล่อนนะ” (จี้พูดพร้องเบะปากใสฉัน)

“ชอบบ้าชอบบออะไรหละ ไวๆเถอะ”

“โอ้ยยยเบียร์ยังไม่หมดเลย” จี้ชี้ไปที่เบียร์ทันที

ฉันพยายามช่วยจี้ซดเบียร์ทาวเวอร์แบบไม่คิดชีวิตเพื่อให้หมดไวๆ

“เห้ยๆๆเบาๆเดี๋ยวตายอินี่” (จี้รีบห้ามไว้ฉันซดไป 4 แก้วรวดเดียว)

“จะหมดแล้วไงไวๆแกกินไปที่เหลือ”

พูดจบจี้ก็รีบซดพร้อมเช็คบิลทันทีเอาจริงฉันไม่ชอบเลยเค้ามองแบบเหมือนฉันทำเรื่องผิดอ่ะละเด็กปี 1 ก็เต็มร้านเหล้าไปหมดทำไมมาจ้องฉันคนเดียวบ้าที่สุด

“โอ้ยไม่สนุกเลยแกอะจะรีบไปไหนก็ไม่รู้” (จี้บ่นไม่หยุดตลอดทาง)

“เออคราวหน้าแก้ตัวใหม่นะ ขอโทษ😞”

“เคคงั้นวันนี้แยกย้ายจ่ะ ถึงหอฉันละ กลับดีๆล่ะชะนี”

หอจี้ถึงก่อนฉันหอฉันต้องเดินเข้าไปอีกโชคดีที่แถวนี้มีร้านค้าเยอะไม่เปลี่ยวเท่าไหร่ที่เปลี่ยวสุดก็ทางเข้าหอฉันนี่แหละ หอฉันเป็นหอรวมเพราะมันเหลือแค่ที่นี่อีกอย่างกฏไม่เยอะแต่ปลอดภัยแน่นอนเพราะขึ้นได้เฉพาะเด็กในหอ จริงๆรินก็อยู่หอเดียวกันกับฉันรินอยู่ชั้น 3 ฉันอยู่ชั้น 4

-หน้าหอ-

“น้องสาวไปไหนจ๊ะ” หืมมเสียงใคร

ฉันหันไปในมุมมืด คือ ผู้ชายน่าตาน่ากลัวเหมือนไม่ใช่นักศึกษาในหอเท่าไหร่เค้ากำลังเดินมาทางฉันฉันรีบเดินไวขึ้นหันไปมองข้างหลังเพราะกลัวผู้ชายคนนั้นแต่หันมาอีกทีก็ พุบบ!!อ๊ะ!!! ฉันชนเข้ากับร่างสูงๆของใครสักคน “ขอโทษค่ะ ขะขอโทษ” ฉันรีบขอโทษทันที ผู้ชายน่ากลัวคนนั้นก็หายไปทันที

“เป็นอะไร?” (เสียงเข้มๆถามฉัน)

“พะพี่ตะวัน” (เหมือนฉันหนี้เสือปะจรเข้)

ผู้ชายร่างสูงที่ฉันเจอคือพี่ตะวันเค้าใส่เสื้อขาวปลดกระดุม 3 เม็ด กางเกงยีนขาดๆ ผมเซอ แต่เสียงเค้าเข้มมาก แต่เอะ!!!ฉันสังเกตเห็น รอยสักหมาชิบะที่อกเค้าหรือว่าาาาาาา

“หืมมกลิ่นเบียร์นี่ปี 1 ไม่ใช่หรอคณะวิศวะด้วยนิ”(เค้าพูดพร้อมมองหน้าฉัน)

“แต่มันเป็นเวลาส่วนตัวนะคะหมีว่ามันไม่น่าผิดนะ” (ฉันรีบสวนตอบ)

พูดเสร็จพี่ตะวันก็มองหน้าฉันพร้อมเม้มปากละจิ้มมาที่หัวฉัน ฉันรีบปัดมือเค้าออก

“เถียงเก่งนะเรา” เค้าดุฉันด้วยเสียเรียบๆ

“อะไรของพี่เนี่ย…”

“คุณนี่ต่อล้อต่อเถียงเก่งนะไป!!!ขึ้นตึกไปได้แล้ว”(เค้าไล่ฉันขึ้นตึกทันที)

ฉันเดินไปที่ลิฟต์เพื่อขึ้นตึกอะเค้าเดินตามมาฉันคิดว่าเค้าคงอยู่ตึกนี้แหละชั้นกดชั้น 4 ละหันไปถามเค้าเพื่อจะกดลิฟต์ให้

“พะ..พี่ตะวันชั้นอะไรคะ”

“ชั้น 4”

เอิ่มชั้นเดียวกันอีกแต่ทำไงดีฉันควรถามเค้าไหมเรื่องเจ้าชิบะนั้นฉันจะได้เจอพี่รหัสซักทีไม่อยากตามหาแล้วอ่าาพอถึงชั้น 4 เรา2 คนออกจากลิฟต์ ฉันเลยตัดสินใจถามทันที

“เออพี่ตะวันคะ พี่คือพี่รหัสหมีใช่ไหม” (ฉันถามเค้าทันที เค้าหยุดเดินพร้อมหันมา)

“คุณเอาความมั่นใจมากจากไหนที่คิดว่าผมคือพี่รหัสของคุณ”

ฉันชี้ไปที่หน้าอกเค้า

“นี่ไงที่หน้าออกพี่ไง รูปหมาชิบะ เพราะคำใบ้หมีคือชิบะ”

“คุณแอบมองหน้าออกผมหรอ? (เค้ามองหรี่ตาใส่ฉันพร้อมทำมือปิดหน้าอก)

“ปะปะป่าวนะมันเห็นตอนชนพี่มะกี้ไง” (ฉันรีบอธิบายพร้อมทำปากยู้ใสเค้า)

เค้าอมยิ้มเอาจริงๆฉันไม่เคยเห็เค้ายิ้มมาก่อนเลยเห็นแต่ทำหน้าโหดๆใส่ตลอดสุดท้ายเค้าก็เฉลยว่าเค้าคือพี่รหัสฉัน

“ใช่!!ผมพี่รหัสคุณแต่ผมคงไปวุ่นวายเหมือนพี่รหัสคนอื่นนะเพราะผมมีหน้าทีเป็นพี่ว๊ากคณะ”

“อะอ่อค่ะหมีเข้าใจ..แต่ของที่ให้มาขอบคุณนะคะ”(ฉันขอบคุณสำหรับวิตามินที่พี่เค้าซื้อให้ทันที)

“อืมม”

“แล้วพี่จะรับหมีเป็นน้องรหัสไหมคะ”

“ไม่รู้สิผมไม่อยากมีน้องรหัสขี้เมา”

😰

“เอาหล่ะ!!แยกย้ายผมขอตัวก่อนละกัน”

เราแยกย้ายกันเข้าห้องเค้าอยู่ห้องตรงข้ามฉันก็ดีนะมีพี่รหัสอยู่ตรงข้ามกัน แต่เอาจริงฉันก็กลัวเค้าอยู่ดีคนอะไรดุขนาดนั้นเวลาคุยด้วยก็เข้มใส่เห้อออ ขี้เก็กชะมัดเลย