วันที่แสนเหนี่อย

เปิดเทอมมาทั้งเรียนทั้งกิจกรรมมันทำให้ฉันรู้สึกเหนี่อยมากรับน้องต้องใช้เวลา 1 เดือนี้พึ่งผ่านไป 1 อาทิตย์ กิจกรรมก็เยอะขึ้นเรี่อยๆพี่รหัสก็ยังไม่เจอ เห้อต้องหาพี่รหัสให้เจอก่อน รับน้องเสร็จไปอีก

“หมีแกเจอพี่รหัสยังฉันนะหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอไม่มีวี่แววอะไรเลย” ยัยรินทำหน้าตาเบื่อเพราะหาพี่รหัสตัวเองไม่เจอ

“ฉันยังไม่ได้ตามหาเลย คำใบคือชิบะ มันคือหมาไงแล้วคืออะไรฉันจะต้องไปตามหาหมาหรอ😞” (ฉันเองก็ไม่ต่างอะไรเพราะไม่รู้ว่าพี่รหัสคือใคร)

“ของฉัน สุดหล่อสุดเทสุดๆ แกมันจะมีคนที่ไหนที่หลงตัวเองขนาดนี้วะ” รินเอ่ยแบบสงสัย

“ฮ่าๆๆ เค้าต้องหล่อแบบฉันแน่ๆว่าไหมริน” เข้มพูดแทรกขึ้น

“ฉันจะต้องหารุ่นพี่ที่หลงตัวเองหรอใครเนี่ยตอนนี้ที่เห็นๆก็มีแต่ไอเข้มนี่แหละ”

“แหมทำเหมือนจะมีฉันคนเดียวที่หลงตัวเองนะเธอก็ใส่ร้ายฉันไปนะ หึๆ” (เข้มกับรินเถียงไปมา)

“ภัทรหล่ะ…เจอรึยัง” ฉันหันไปถามภัทร

“ของเราได้พี่เอม”

“เดี๋ยวนะ!! ภัทรนายรู้ไวจัง”

ภัทรหาพี่รหัสได้ไวมากภายในหนึ่งอาทิตย์ภัทรสามารถหาพี่รหัสของตัวเองได้แต่พวก3สามคนยังหาไม่เจอเลย

“น้องๆทุกคนคะอาทิตย์นั้เข้าอาทิตย์ที่ 2 แล้วนะคะวันนี้พี่จะเอาของที่พี่หรัสซื้อมาฝากไว้ให้น้องๆนะคะใครที่รู้แล้วก็ดีใจด้วยนะคะใครที่ยังหาไม่เจอต้องรีบแล้วน้าาา”

รุ่นพี่เอาของที่พี่รหัสแต่ละคนฝากไว้มาให้น้องและแน่นอนฉันก็ได้แต่ของที่ฉันได้ข้างในคือพวกวิตามิน และมีลูกอมที่ฉันชอบกินเค้ารู้ได้ยังไงแต่อาจจะบังเอิญก็ได้ ผู้หญิงแน่ๆเลยพี่ถึงรู้ว่าร่างกายฉันกำลังต้องการของพวกนี้

“แกได้อะไรอะหมี ของฉันเค้าให้ขนมกับสร้อยข้อมือลูกปัดเหมือนพวกของขลังเลย อะไรเนี่ย”

“อะ..นี่ของฉัน” ฉันเอาให้รินดูว่าฉันได้อะไรรินมองแล้วยิ้ม

“เค้าต้องเป็นคนรักสุขภาพนะของแกอะดูสิของที่ซื้อมาให้ดีๆที้งนั้นตัดภาพมาที่ฉันพี่รหัสฉันต้องสายมูแน่ๆฮ่าๆ”

“วุ้ววรักสุขภาพฮ่าๆ” (เข้มหัวเราะดังจนฉัน 2 คนหันไปมอง)

“หัวเราะอะไรอย่างน้อยของหมีมันปีประโยชน์นะ ดูสิละคือฉันต้องใสหรอเนี่ย”

“ใส่ไปเหอะหน้าเดี๋ยวพี่รหัสไม่แสดงตัวนะ” (เข้มพูดใส่รินพร้อมตบไหลริน)

“เอาหละน้องๆทุกคนวันนี้ก็อาทิตย์ที่ 2 แล้วเนอะ พี่ว่าถึงเวลาแล้วที่น้องๆจะรู้ว่าคนในกลุ้มเราเนี่ยมันเป็นหนอนรึป่าวน้าาา”

“หนอนหรอ???”เสียงทุกคนฮือฮากัน

“ใช่จ่ะคือพวกพี่เนี่ยส่งรุ่นพี่ไปปะปนไปอยู่กับน้องๆในเวลา 1 อาทิตย์ถึงเวลาเปิดตัวแล้วลองมองในกลุ่มดูสิใครนะคือพี่เนียน”

พวกฉันนั้งมองกันไปมา

“ภัทรนายใช่ไหม??” รินหันไปถามภัทร

“นั้นสิ นายใช่ไหม??” ฉันก็คิดว่าเป็นภัทรเพราะเค้าเงียบมาก

“ไม่ใช่ฉันนะ…ฉันมีพี่รหัสแล้ว” เค้ารีบปฏิเสธทันที

“ไม่ใช่แก…ไม่ใช่ฉัน…หรือว่า..”(ฉันมองไปที่เข้ม)

“บ้าหน่าหมี…ไม่น่าจะเป็นไอเข้มหรอก” (รินรีบบอกพร้อมส่ายมือไปที่เข้ม)

“เอาหล่ะขอเชิญพี่เนียนแสดงตนได้แล้วค่ะ”

“ไปก่อนนะจ๊ะสาวๆ ไปก่อนนะจ๊ะน้องรวยรินของพี่เข้ม” (เข้มขยี้หัวรินเบาๆแล้วลุกขึ้นไปยืนข้างหน้าส่วนรินก็อึ้งไปสักพัก)

“ไม่น่าเชื่อไอ!เอ้ยพี่เข้มคือพี่เนียน” รินเอ่ยพร้อมกับมองสลับหน้าฉันกับพี่เข้ม

“แกเราด่ารุ่นพี่ไปเยอะป่ะวะ” ฉันถึงกลับต้องกลับไปดูไลน์กรุ๊ปเลยว่ามีด่าไรไว้ไหม

“อาทิตย์ที่แล้วเธอด่าประธานพี่ว๊ากว่าบ้าอำนาจอยู่นะเท่าที่ฉันจำได้” ภัทรแทรกขึ้นทันที แหมมทีงี้รีบพูดเลยนะ

“ไม่ต้องย้ำจ้าาาา -_-!” ฉันหันไปบอกภัทร

“งั้นฉันรู้ละว่าพี่รหัสฉันคือใคร” รินมองไปที่พี่เข้ม

“ใคร!! ริน”

“จะมีใครอีกละก็ไอพี่เข้มนี่ไง”

เย็นวันนี้รินไปรายงานตัวกับพี่รหัสและก็ถูกต้องมันคือพี่เข้มจริงๆส่วนฉันก็ยังโง่อยู่เลย เอาไงดีหล่ะอีก 2 อาทิตย์กว่าเองถ้าไม่เจอฉันแย่แน่ๆ เห้อ!!!

~~ตืดดด~ตืด~~ (เสียงโทรศัพท์)

แองจี้โทรมา

“นังหมีทำไรไปหาไรกินกันฉันเหงามากกก”

“เหมือนรู้เลยโอเคจี้แต่งตัวแปป”

“ละยัยรินอะมันมาไหมโทรไปไม่รับ”

“อ่าวหรอเดี๋ยวลองทักไปดูอีกรอบละกัน”